De verloren melodie van RemoengDe verloren melodie van Remoeng

De Verloren Melodie van Remoeng

In de grauwe gangen van de oude gevangenis zat Remoeng, een vergeten ziel met een vergeten verleden. Hij deelde zijn dagen met het kille beton en de sombere echo’s van het verleden. Jarenlang had hij zijn hart en ziel gevangen gehouden, tot er een dag kwam die zijn leven zou veranderen.

Op een regenachtige middag kreeg Remoeng bezoek van een jonge muzikant genaamd Alaric. Alaric, geïntrigeerd door de verhalen over de oude man die ooit een prachtige melodie had gecomponeerd, was vastberaden om het geheim achter de muziek te ontdekken. Remoeng, met zijn doorleefde gezicht, begon aarzelend te vertellen.

Lang geleden, toen de vrijheid nog geen vreemd concept was, had Remoeng de mooiste melodie ooit gecreëerd. Het was een symfonie van hoop en verlangen, een lied dat de harten van de luisteraars kon beroeren. Het was zijn meesterwerk, dat hij componeerde terwijl hij zijn straf uitzat voor een misdaad die hij nooit had gepleegd.

Maar het noodlot nam een wrede wending. Remoeng werd ernstig ziek en zijn gezondheid verslechterde met de dag. De muziek die zijn ziel had geheeld, begon te vervagen. Het was alsof de noten langzaam verdwenen, net zoals de gezondheid uit zijn lichaam vloeide. De melodie die hem ooit troost had geboden, glipte door zijn vingers als zand.

Alaric, geraakt door het tragische verhaal, vroeg Remoeng of hij de melodie kon herinneren. Remoeng knikte zwakjes, zijn oude ogen glinsterend van nostalgie. Alaric haalde zijn viool tevoorschijn en begon te spelen, geleid door de fluisteringen van de oude man. Samen creëerden ze een nieuwe symfonie, een eerbetoon aan de verloren melodie.

Terwijl de muziek de gevangenismuren vulde, leek het alsof de tijd stilstond. De andere gevangenen luisterden, vergeten voor een moment hun eigen ellende. In die gestolen ogenblikken voelde Remoeng iets dat hij lang niet had ervaren: vrijheid in de klanken van muziek.

Toen het laatste akkoord klonk, staarde Remoeng met tranen in zijn ogen naar Alaric. De verloren melodie was niet vergeten. Het was herboren in de noten van een nieuwe vriendschap, een vriendschap die de koude muren van de gevangenis doorbrak en de kracht van muziek en menselijkheid onthulde. meer korte verhalen lezen? 

Bundel:  “korteverhalen van Remoeng”.

Pseudoniem: Remoeng

Datum: 1 december 2023 – Rotterdam – Nederland

Door Epifaan

Een "epifaan moment" is een term die verwijst naar een persoonlijke of specifieke betekenis die iemand aan een bepaalde gebeurtenis of ervaring heeft gegeven.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.